IndexIndex  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 [Dalton Sheckler] Butterflies and other choiches

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Alexandra Udinov
Student
avatar

Vrouw Aantal berichten : 137

Studenten ID
Leeftijd: 18 jaar
Favoriete les: Muziek
Partner:

BerichtOnderwerp: [Dalton Sheckler] Butterflies and other choiches    vr jul 31, 2015 2:54 pm

Het was vrijdag, dat betekende heel wat op Pacific High, de normaal zo actieve leerlingen waren dubbel zo energiek. Overal werden plannen gemaakt voor het weekend, feestjes, uitgaan, shoppen, uit eten, familiebezoekjes, noem het maar op. De slaapkamers dropen dan leeg van leerlingen die het weekend naar huis gingen, terug naar hun ouders. Alex had geen hekel aan vrijdagen maar ze omarmde ze ook niet. Ze zat hier al een hele tijd, dat, haar muziek en haar leven lagen in dezelfde kamer op het tweede verdieping. Er waren maar een handvol leerlingen die hier door het weekend bleven, Alexandra was daar één van. Haar ambitie om goed te worden ging gepaard met de sociale dingen die ze vaak probeerde te vermijden, daarom was ze altijd hier op Pacific High en niet daar buiten waar ze niets gepland had. Al was ze wel blij als er eens een uitnodiging haar kant uit kwam, ze nam alles aan om gewoon even alles te vergeten. Maar hetgeen wat haar nog altijd het meest voldoening gaf waren de lessen, ze had een hekel aan drama maar dans en vooral muziek waren voor haar, en veel andere, een ideale uitlaatklep.

Terwijl de energieke leerlingen zich door de gangen murmelden, naar hun kamers, om alles te pakken en het weekend te starten liep Alex de tegenovergestelde richting uit op zoek naar één van de lege lokalen om haar huiswerk te beginnen voor het weekend om was en er geen tijd meer was. Ze was geen studiebol, ver van maar Alex hield van deze dingen en dan gaf ze zich er dan ook de volle honderd procent voor. Ze bleef in de gang staan en zocht naar één deur die niet op slot was, vaak één van de danslokalen. Ze zette haar schoudertas naast de reusachtige spiegel en zakte er tegen neer. Ze nam haar Ipod, drukte een nummer van Sia aan en haalde het huiswerk boven dat ze moest maken voor muziek. Alex keek op, ze liet haar hoofd tegen de spiegel rusten en keek het danslokaal rond. Ze had drie jaar gedanst voor ze naar Pacific High kwam en hier had ze ook een jaar dans mee gevolgd maar dan was ze zich toch gaan specialiseren in muziek. En het was ergens wel jammer, Alex speelde twee instrumenten en moest dubbel zo hard werken. Moest ze maar één spelen dan kon ze tijd vrij maken voor dans en hier enkele lessen volgen. Haar potlood tikte bedenkelijk tegen de houten vloer terwijl ze erover nadacht. De Russische discipline was er bijna uit toch had ze altijd die drang zichzelf over de grenst te duwen om zich te bewijzen. En eerlijk, er was niemand meer om zich voor te bewijzen dus kon ze even goed op haar stappen terugkeren en doen wat ze wilde doen …


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dalton Sheckler
Leraar Dans
avatar

Man Aantal berichten : 202

Studenten ID
Leeftijd: 29
Favoriete les: Dans
Partner: She has got me on my knees, baby

BerichtOnderwerp: Re: [Dalton Sheckler] Butterflies and other choiches    vr jul 31, 2015 7:42 pm

Voor velen was het geliefde weekend aangebroken, die veel maar dan ook veel te kort duurde. Echter was dit weekend voor Dalton een halve verhuizing. Onverwacht was hij aangenomen. Aangenomen voor de baan als dansleraar. Nooit eerder was hij zó enthoustiast geweest over werk, al wist hij dat het niet gemakkelijk zou worden. Deze keer kreeg hij geen extra hulp. Of extra begeleiding, zoals dat bij z’n vorige banen was gegaan. Zodra hij dat gebouw betreden zou, stond hij er min of meer alleen voor. Er was werk aan de winkel. Maandag zouden de eerste lessen beginnen.

Na een rondleiding door het schoolgebouw, eindigde de Britse bij de slaapvertrekken van de docenten. Iedereen die een eigen kamer had, mits ze hadden aangegeven samen te willen. Onbegrijpelijk, naar zijn mening. Maar goed, verschil moest er wezen. Dalton wist in ieder geval zeker dat deze kamer ongedeeld zou blijven, op z’n twee kleine kinderen na. Natuurlijk zou hij niet op Pacific High blijven met ze. Enkel in de uiterste noodgevallen. Intussen had Dalton de deur geopend doormiddel van de bijpassende sleutels. Met een plof liet hij de bruin leren reistas, die hij al die tijd om zijn schouder had gedragen, op de grond vallen. De kamer was simpel, schoon. Prima om een paar nachten per week in te verblijven. Ooit zou hij het nog wel een soort “eigen plekje” maken. Enkel niet nu, want Dalton had onder de rondleiding iets veel belangrijker gespot: de danslokalen. Over twee dagen begonnen de lessen weer en binnen die twee dagen moest hij activiteiten bedacht hebben. Het scheen dat tijdens de weekenden de lokalen open waren, dus waarom zou hij op dit kamertje blijven om wat te bedenken, terwijl hij daar alle benodigde ruimte had? Al gauw begon Dalton zich om te kleden. De donkerbruin gekleurde Harley Davidson boots en zwarte jeans maakten plaats voor een zwarte trainingsbroek en witte sneakers. Wit, wellicht de meest foute kleur voor schoenen. Hoevaak hij die dingen wel heb niet moeten poetsen om ze redelijk te houden. Over de grijze T-shirt trok hij een rood, zwarte houthakkersblouse, waarna hij z’n haar verstopte onder een beanie. Na de draagbare speakers tevoorschijn hebben gehaald, en de mobiele telefoon in een broekzak had gestopt, was het tijd om terug te keren naar de lokalen.

Stil was het op de gangen. Anders vergeleken met de aankomst, toen alles stampvol leek. Daarom had de man niet bepaald rekening gehouden dat er iemand in het lokaal kon zitten. Er vanuit gaande dat hij alleen was, trok hij de deur open en stapte naar binnen. Echter bleef Dalton net over de drempel stilstaan, ontmoette zijn rug de deur. Wel degelijk zat er iemand. Alleen niet om te dansen, leek het. ’Oh hey,’ begroette hij dan maar. ’Ik had niet door dat je hier zat, sorry. Op naar het andere lokaal. ’Succes met je… Huiswerk maken.’ Voordat Dalton zijn hand op de klink legde om de ruimte weer te verlaten, stak hij even z’n duim op.

Words: 498 | Tags: Alexandra | Notes: Sorry for the long waiting

_________________
➤Theme*New*    ➤Voice  ➤Tribute
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Alexandra Udinov
Student
avatar

Vrouw Aantal berichten : 137

Studenten ID
Leeftijd: 18 jaar
Favoriete les: Muziek
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: [Dalton Sheckler] Butterflies and other choiches    vr jul 31, 2015 8:14 pm

Het idee dat ze een werkstuk moest maken over een gekend musici sprak haar niet echt aan. Ze zat al van haar vijf jaar achter een piano, ze kende alle grote stukken van voor naar achter en terug omgekeerd. Dus probeerde ze bij deze soort taken gelegenheid te maken om naar een musici te zoeken die niet binnen haar comfortzone lag. Om die reden maar eens te meer werd haar duidelijk dat ze misschien eens aan een soort van carrier switch moest doen. Misschien kon ze na dit jaar voor een dansopleiding gaan, of iets helemaal anders. Het lukte dus niet, misschien omdat het vrijdag avond was of omdat het gewoon akelig stil was in het lokaal. De spiegels staarden elkaar aan en Alex was plots blij dat ze geen horrorfilms keek.

De voetstappen op de gang deden Alex opkijken van haar leeg cursusblad en haar opgeslagen boek over muziek. Er kwam een man binnen, helemaal in dansoutfit en met speakers. Hij was duidelijk een leerkracht, een leerkracht die Alex hier nog niet eerder had gezien en ze zat hier zelf al behoorlijk lang. Ze sloeg haar boek dicht net op het moment dat hij zich draaide en haar spotte. Alex wist niet waarom hij zijn excuses maakte, voor zover ze zich kon herinneren was hij de leerkracht en zij de leerling dus was zij degene die niet op haar plek zat. En al zeker omdat ze niet aan het dansen was. Ze schudde haar hand door de lucht en sprong recht. ‘Ik ben de leerling en ik neem aan dat dit je lokaal is dus doe alsof ik hier nooit ben geweest.’ Ging Alex er meteen op in. Ondanks dat ze hier al van haar dertiende woonde in Amerika kon je nog steeds zacht haar Russische accent horen. Het was net genoeg om voor eender wie te bevestigen dat haar thuishaven Rusland was. Ze nam haar boeken van de grond en trok haar schoudertas over haar schouder. Ze wandelde naar de deur en draaide zich dan langzaam om naar hem. ‘Je bent een nieuwe leerkracht, toch?’ Vroeg ze vriendelijk. Het was niets voor haar om nieuwsgierig te zijn maar in dit geval was een zekere “welkom” wel toepasselijk…

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dalton Sheckler
Leraar Dans
avatar

Man Aantal berichten : 202

Studenten ID
Leeftijd: 29
Favoriete les: Dans
Partner: She has got me on my knees, baby

BerichtOnderwerp: Re: [Dalton Sheckler] Butterflies and other choiches    za aug 01, 2015 1:30 pm

De wil om te dansen begon te groeien. Te vergelijken met trek naar een lekkernij. Het was iets dat plots op kwam wellen en je niet met rust liet totdat het doel daadwerkelijk gehaald was. Of je moest het gaan verdringen. Dalton leek daar momenteel niet toe in staat. Had er simpelweg de behoefte niet toe om dat te doen. Lang genoeg sloot hij emoties op in een verborgen kamertje, wat voor hem puur “mannen eigen” was. Dansen hield dat op de been. Het was zijn uitlaatklep, de enigste manier zich te uitten, en bovenal het hield hem gezond. Zowel fysiek als mentaal. Dat lokaal gaf de gewilde ruimte maar toch vond Dalton het geen ramp dat die bezet was.
Het geluid van het dichtgeslagen boek weergalmde door het lokaal. Het hield hem staande. Zwijgzaam keek de Britse toe hoe de jonge dame haar hand de lucht in stak en vervolgens omhoog kwam. Haar woorden verbaasde hem enigszins, om een paar redenen. Ten eerste, zíjn lokaal? Was het al zo overduidelijk dat hij een leerkracht was? Ten tweede, ze stond een relaxende ruimte zomaar af. Waarom zou ze? Huiswerk was immers belangrijk. Als ze de zaal nodig had om zich te kunnen concentreren, dan zou hij dat accepteren. Dansen kon hij overal. Zelfs nog in de toiletten als het moest. Ten derde, ze had een zwak accent. Niet Amerikaans noch Brits. Wat in hield dat ze van ver kwam. Dalton kon niet verklaren waarom, maar toch gaf hem dat een prettig gevoel. Wetende dat dit een school was van verschillende nationaliteiten. ’Vandaag aangekomen, inderdaad,’ reageerde hij, als antwoord op haar vraag. ’Je mag hier rustig blijven zitten hoor. Dit is een openbare ruimte. Als je het wilt gebruiken om je huiswerk af te maken, dan moet je dat doen. Niemand houd je tegen.’ Langzaam trokken zijn mondhoeken omhoog, vormden ze een kleine glimlach. ’Je had het wel snel door trouwens, dat er een nieuwe docent was. Zit je soms hier al lang?’ Een klein beetje interesse kon geen kwaad.

Words: 339 | Tags: Alexandra | Notes: -


_________________
➤Theme*New*    ➤Voice  ➤Tribute
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Alexandra Udinov
Student
avatar

Vrouw Aantal berichten : 137

Studenten ID
Leeftijd: 18 jaar
Favoriete les: Muziek
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: [Dalton Sheckler] Butterflies and other choiches    za aug 01, 2015 1:49 pm

why don’t we go somewhere only we know


Alexandra voelde zich meteen prettig in de “situatie”, het zijn dan ook al meer over hem dan hij waarschijnlijk zou willen. Pacific High had leerkrachten die je hier holderdebolder uit het lokaal zouden sturen. Ze moest gelijk denken aan de leerkracht in het eerste jaar dat ze hier zat, een oud vrouwtje dat een paar standaardlessen zoals geschiedenis en biologie in één vak nam. Alex was een strever, ze gaf het zelf toe en het was iets aangeboren dat ze mee had gekregen uit haar thuis land. Maar iedere keer weer ze een taak af gaf aan dat oude vrouwtje was er commentaar, iedere keer weer. Hoe goed iedereen zijn best deed hoe zwaarder de commentaar. Tegen het einde van het jaar wist Alex dat ze het enkel positief bedoelde. Hoe groter de commentaar hoe meer ze je was gaan respecteren als leerling. En uiteindelijk mocht je haar. In een situatie als deze zou Alex zeker commentaar gehad hebben van het oude vrouwtje, niet te zeggen dat ze geen schop onder haar gat zou krijgen. De leerkracht voor haar had zijn duim al opgestoken en maakte er helemaal geen bezwaar van dat een niet dansende leerling in één van de danslokalen zat.

Alex wist niet wat danslokalen haar gaven, het was geen rust, meer een soort van inspiratie. Hier werken ging net altijd iets beter dan aan haar bureau in haar kamer waar ze constant werd afgeleid door wat er zich door het raam, buiten, afspeelde. Hier was de enige afleiding haar eigen spiegelbeeld en dat was niet iets waar ze constant naar zat te staren, integendeel. Alex gebruikte een spiegel enkel s ’morgens of als het echt nodig was. Ze hoorde niet tot het groepje mensen dat iedere spiegel die ze tegen kwamen eens grondig onderzocht.

Hij zei dat ze mocht blijven en aangezien het huiswerk toch maar niet wilde werken besloot ze om te blijven, al was het maar om te doen alsof ze huiswerk maakte. Hoog opgeleide in dans vond ze altijd fascinerend om naar te kijken. Ze klikte de deur dicht en draaide zich naar hem om, haar handen om haar boeken geklemd tegen haar borst. ‘Dankje, hier is er niets anders dan een spiegelbeeld dat me kan verstoren. Ik vind danszalen een zekere rustige energie geven.’ Ging ze vriendelijk in op het feit dat ze mocht blijven. Ze haalde haar hand op om aan te geven dat ze onzin uitkraamde en keek op bij zijn vraag. ‘Vijf jaar. Heb wel elke leerkracht ergens eens tegen gekomen op dit terrein en de vorige dansleraar heeft ontslag moeten nemen door rugblessures dus 1 + 1 is,’ ze zweeg, hij kon het waarschijnlijk zelf wel afmaken. ‘Alex.’ Stelde ze zichzelf voor terwijl ze naar één van de stoelen wandelde en haar tas erop liet zakken …


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dalton Sheckler
Leraar Dans
avatar

Man Aantal berichten : 202

Studenten ID
Leeftijd: 29
Favoriete les: Dans
Partner: She has got me on my knees, baby

BerichtOnderwerp: Re: [Dalton Sheckler] Butterflies and other choiches    za aug 01, 2015 9:47 pm

Om zijn handen geheel te legen, propte hij de draagbare boxjes in de overgebleven broekzak. Het zat alles behalve comfortabel, maar het bleef fijner om z’n handen gewoon vrij te hebben. Hij had er geen verklaring voor. Het was simpelweg een gevoel. Dat het zo moest zijn en niet anders. Even richtte Dalton zich op de kleine knoopjes op de blouse, rondom zijn polsen. Na wat gepriegel had hij ze eindelijk dicht. Bij de sollicitatie had hij de belofte gemaakt zijn tatoeages zo goed mogelijk af te dekken. Medecollega’s schenen het alles behalve presentatief  te vinden. Choquerend eigenlijk. Tatoeages werden gauw gelinkt met criminaliteit. Dat ze stonden voor de gebeurtenissen in zijn leven, wat alles behalve crimineel was, kwamen niet bij hen op. Ze leken het niet te willen snappen. Toch had Dalton zich eraan overgegeven. Had hij zijn trots erover ingeslikt.
Ze leek te blijven. En het horen van de klik, bevestigde dat enkel. Dalton glimlachte. Hoewel het niet gebeurd was, zou hij zich min of meer schuldig hebben gevoelt als ze was vertrokken. Ja, dit zou zijn werkruimte worden. De plek waar hij vele uren ging spenderen. Maar dat kon hij anderen niet afpakken. Hij richtte zijn blik voor enkele secondes op de muur van spiegels. Stond hij stil bij haar  theorie. Daar was flink over nagedacht, dat moest hij toegeven. Een zachte grinnikt ontsnapte aan zijn mond bij haar hand beweging.  Als dat was zoals ze het zag, dan zij dat zo. ’5 jaar al.’ Herhaalde Dalton. Een behoorlijke tijd. Voor zijn doen. ’Aah vandaar. Ook niet bepaald ideaal.’ Verschrikkelijk leek hem dat. Genoodzaakt ontslag moeten nemen doordat diens lichaam niet mee wou werken. ’Dalton, aangenaam.’ Uit automatisme leunde de man met zijn rug lichtjes tegen de muur. ’Doe je ook aan dansen? Of volg je compleet andere lessen?’ Er waren zoveel opties op deze school. Getalenteerde kinderen hoefden niet bang te zijn dat er voor hen niks bij zat. Dat ze wat te kort kwamen. ’Oh ja. Je huiswerk. Ik stoor je,’ viel hem op, waarna hij zich van de muur afdrukte.

Words: 346 | Tags: Alexandra | Notes: -

_________________
➤Theme*New*    ➤Voice  ➤Tribute
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Alexandra Udinov
Student
avatar

Vrouw Aantal berichten : 137

Studenten ID
Leeftijd: 18 jaar
Favoriete les: Muziek
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: [Dalton Sheckler] Butterflies and other choiches    za aug 01, 2015 10:19 pm

why don’t we go somewhere only we know

Om de één of andere reden deed het Alex niet veel dat ze hier was. Anderen zouden zich misschien verlegen opstellen tegenover een leerkracht, of zouden zich uit de voeten maken maar voor Alex voelde het niet zo. Als enig kind was ze altijd opgegroeid tussen volwassen, zeker met het werk dat haar vader deed en met de eisen die van Alex werd gesteld. Dus ze stelde volwassenen altijd gelijk aan zichzelf. Dat betekende immers niet dat ze ze niet ging respecteren, ze waren nog steeds haar leerkrachten en ze moest hen gehoorzamen. Toch zag ze het allemaal op een andere manier, een ingewikkeldere manier, net als ze zoveel anders zag in haar leven.

Vijf jaar al, daar zei hij het zelf, ze zat hier al vijf jaar. Ze had niet echt een idee waar ze heen moest. Naar huis, naar Rusland ging niet, en muziek was het enige waar ze van wist goed in te zijn. Dus ja, ze zat hier al vijf jaar onophoudelijk, in de vakanties, in de weekenden, op feestdagen … gewoon omdat er nergens anders iets meer waard was heen te gaan. Misschien moest ze eens uit haar vierkantje stappen en verder kijken dan alleen maar muziek, misschien moest ze eens iets anders doen, andere interesses zoeken. Maar tot het jaar ten einde was zou ze hier blijven, proberen om het langer te laten lijken dan het was. Ze glimlachte kort toen hij het over de vijf jaar had, meer deed ze niet. ‘Blessures heb je niet in de hand.’ Merkte ze op. Hij stelde zich voor als Dalton en Alex opende gelijk haar mond. ‘Ik zou je meneer...,’ ze zweeg en keek hem vragend aan. ‘Bij je achternaam moeten noemen, je bent een leerkracht.’ Ze wilde niet eigenwijs over komen maar ze wist dat ze een slechte gewoonte had meteen alles goed te kunnen. Als ze hem bij zijn voornaam zou noemen dan zou ze dat altijd doen en dan zouden er andere studenten vreemd beginnen kijken en ze vermeed liever overbodige aandacht.

En toen stelde hij de vraag die iedere dansleraar stelde en het was de meest logische vraag ook. Alex zakte neer op één van de stoelen en trok haar voet perfect recht in de typische houding waar balletdansers mee voort bewogen, op Pointes. ‘Drie jaar ballet en vanwaar ik kom is dat behoorlijk serieus.’ Glimlachte Alex bij de gedachten. Haar accent verraadde dat altijd, Rusland stond gekend om zijn strenge ballettechnieken. Ze had het altijd graag gedaan, veel lijden, veel pijn maar ze had het graag gedaan. ‘Dat was voor ik naar hier kwam. Toen besloot ik me op muziek te richten, speel twee instrumenten. Achteraf gezien is het wel jammer dat ik niet gewoon één instrument liet vallen en verder ging in ballet.’ Ze haalde haar schouders op en keek hem terug aan. Toen hij het over haar huiswerk had schudde ze meteen haar hoofd. ‘Het kan wachten, tijd zat. Ik moet van de gelegenheid gebruik maken om bij te leren.’ Ze wees de danszaal in, keek naar zijn spiegelbeeld en dan terug naar hem. ‘Jij danst waarschijnlijk langer dan drie jaar?’ Raadde ze …


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dalton Sheckler
Leraar Dans
avatar

Man Aantal berichten : 202

Studenten ID
Leeftijd: 29
Favoriete les: Dans
Partner: She has got me on my knees, baby

BerichtOnderwerp: Re: [Dalton Sheckler] Butterflies and other choiches    zo aug 02, 2015 5:06 pm

Vanuit zijn broekzak kon Dalton voelen hoe z’n telefoon was begonnen met trillen. Geen één a twee keer. Nee, het herhaalde zich ritmisch. Er werd gebeld. Ging hij dat belletje opnemen? Absoluut niet. Momenteel was hij in gesprek met iemand anders, en dat abrupt te onderbreken vond hij onbeleefd. Tenslotte betekende een telefoontje nooit iets goeds. Negen van de tien keer waren het personen die hij niet wilde spreken, of hun informatie simpelweg niet aan wilde horen. Dus besloot Dalton het te negeren. Mocht het werkelijk belangrijk zijn, dan zouden ze wel weer bellen. In een simpele beweging knakte de jonge man diens vingers. De één vond het ongezond en onsmakelijk, voor hem was het meer een soort “verlichting”. Zo voelde het minder stijf aan. ’Helaas niet nee,’ ging hij in op haar opmerking. Blessures. De grootste vijand van iedere sporter. Gezond leven was de enigste manier om het tegen te gaan en zelfs dan was het nog afwachten.
Meneer Sheckler. Nee dankjewel. ’Volgens de regels wel ja,’ reageerde Dalton langzaam. Ze had een punt. Een docent bij de achternaam noemen was een gewoonte, wereldwijd. Echter had de Engelse altijd een tik gehad van die richtlijnen af te stappen. Geen hond die hem daarop bestraffen kon. ’In mijn lessen doe ik daar niet aan. Dat bij de achternaam benoemen is veel te… Ouderwets.’ Dat hij zich erdoor deels een oude lul voelde, hield hij achterwege.
Ballet! Zoveel respect voor die tak van het dansen. Hun uithoudingsvermogen en discipline, iets om jaloers op te wezen. Had hij er ooit over nagedacht eraan te beginnen? Geen sprake van. Hoevaak pijn en leed die mensen hebben moeten doorstaan om op goed niveau te komen. Daar was Dalton niet op gebouwd. ’Waar kom je vandaan dan?’ Gezien haar accent ergens vanuit de Oostbloklanden. Een wilde gok. Misschien kwam ze wel heel ergens anders vandaan. ’Poeh.. Ballet.’ Zelf zou hij nooit verder komen dan een pirouette en zelfs dat zag er nog te los uit. ’Heb je er wel plezier aan gehad? Niet gemeen bedoelt maar ik heb éénmaal eens gekeken bij een les en dat ging er echt hard aan toe.’ Gauw was hij daar dan ook vertrokken.
’Bij te leren.’ Dalton volgde de richting van haar vingers met zijn blik. ’Je wilt dansen?’ Twee zielen waren altijd beter dan één. ’Ik kan absoluut geen ballet hoor,’ voegde hij er meteen aan toe. Wat erg. Een dans docent die geen ballet kon. Die er geen verstand van had. Een probleem waar hij mogelijk mee binnenkort vaker geconfronteerd kon worden. Wellicht moest hij zich gaan verdiepen in meerdere dansstijlen. In zijn vrije tijd lessen gaan nemen. Alleen dan, bij het begrijpen, kon hij anderen verder helpen. ’Ik dans eigenlijk zolang als ik het me kan herinneren. Voordat ik naar hier emigreerde deed ik het meer als ik er zelf zin aan had. Niet bepaald intensief dus. Maar daarna heb ik me er wat serieuzer op gefocust.’




Words: 491 | Tags: Alexandra | Notes: -


_________________
➤Theme*New*    ➤Voice  ➤Tribute
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Alexandra Udinov
Student
avatar

Vrouw Aantal berichten : 137

Studenten ID
Leeftijd: 18 jaar
Favoriete les: Muziek
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: [Dalton Sheckler] Butterflies and other choiches    zo aug 02, 2015 6:01 pm

why don’t we go somewhere only we know

Er klaarde een glimlach op Alex’ gezicht toen hij duidelijk maakte dat hij niet graag bij zijn achternaam werd genoemd. Dat vond ze nou zo leuk, mensen die anders wilde zijn. In zijn geval was dit simpel gebaar een teken dat hij zich niet door de omgeving liet onderdrukken en niet alle regels volgde tot op de laatste noot. Dat was iets waar Alex bij zichzelf nog heel wat werk aan had, maar het zat er dan ook zo diep ingehamerd dat het moeilijk was uit die gewoonte heen te breken. Deze school had haar een beetje minder stijf gemaakt maar er was nog een lange weg te gaan. Amerika had zoveel verschillende gewoonte en tradities dat Alex ze maar moeilijk bij kon houden. Hij zocht achter het juiste woord … ouderwets. Een achternaam was ouderwets, Alex had een hekel aan zowel haar naam als achternaam. ‘Het is verfrissend.’ Stemde ze in op zijn woorden. Dalton, ze moest de naam maar eenmalig zeggen of hij zat er al goed ingehamerd.

‘Rusland.’ Antwoordde ze meteen zijn vraag. Nee, ze was er niet trots op, Rusland had een beruchte reputatie op alle mogelijke vlakken. Maar ergens diep vanbinnen was ze dat misschien een klein beetje, er is niemand beter geschoold in discipline dat een Rus. Feit. ‘Aangezien je het niet meteen hoort aan mijn accent stemt me gelukkig, ik begin me in te burgeren.’ Grapte Alex. Daar zei hij het … poeh ballet … zo dacht ze er ook over. Toch heeft ze er de drie volle jaren aan gestudeerd en dat was meer pijnlijk dan plezierig. Zijn statement was ook meteen waar, het ging er hard aan toe. ‘Het is niet gemakkelijk.’ Gaf Alex toe. Ze staarde naar haar voeten en haalde de beelden naar boven van gebroken tenen en blauwe plekken. ‘We zijn geschoold in discipline, dat is bij ons in Rusland automatisme dus je gaat gewoon door alle pijn en harde woorden door.’ Ze haalde haar schouders op en keek terug op naar Dalton. ‘Maar ik heb het altijd graag gedaan, het is een leuke dans.’ Bevestigde ze haar lichte liefde voor ballet.

Ze lachte toen hij vroeg of ze wilde dansen. Meer om de opmerking die hij erachter aan gaf, dat hij geen ballet kon. Ze schudde zachtjes haar hoofd en keek hem grijnzend aan. ‘Kijken en bijleren.’ Maakte ze zichzelf duidelijker. Ze had er 1, de kleren niet voor aan en 2, het zat ver weg. ‘Ik ben behoorlijk roestig in dans.’ Gaf ze toe. Er zou bij haar eerst weer een half uur opwarmen bij komen kijken om al haar spieren en pezen naar behoren te strekken. Toen vertelde hij hoe het bij hem zat, het dansen en ze luisterde aandachtig. Ze knikte langzaam en knikte. ‘Ik veronderstel dan meer niet balletachtige dingen, hiphop ofzo.’ Viste ze naar zijn stijl. Naast ballet kende ze enkel goed klassiek en Jazz maar verder wist ze niet veel. Hiphop hoorde ze vaak vallen in de gangen maar ze had amper een idee wat het inhield …


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dalton Sheckler
Leraar Dans
avatar

Man Aantal berichten : 202

Studenten ID
Leeftijd: 29
Favoriete les: Dans
Partner: She has got me on my knees, baby

BerichtOnderwerp: Re: [Dalton Sheckler] Butterflies and other choiches    ma aug 03, 2015 2:11 pm

Verfrissend. Als al zijn aankomende leerlingen erover dachten, dan was dat in ieder geval een goede start. Er was een lichte angst aanwezig en dat was dat zijn “carriere” compleet in de soep ging lopen. Dat de prestaties van de klas drastisch achteruit gingen, dat ze er niks van leerden, niks aan vonden. Kon hij wel aan de verwachtingen van deze school voldoen? De gedachtes waren uiteraard aanwezig, maar het zou hem niet onzeker maken. Mocht het uitlopen op een drama, dan zou hij ontslag nemen. Een keuze die hij van te voren al had gemaakt. Echter was dat niet de instelling waarmee hij moest beginnen. Positief denken, dan kwam het vanzelf wel goed. Een wijze les van moeders. ’Gelukkig. Alvast één iemand die er geen probleem van maakt,’ glimlachte Dalton. Wellicht dat er studenten waren die erop stonden formeel te blijven, hij wist niet wat hij van hen verwachten moest.


Dus toch een Oostblokland. En wat voor één. Rusland. Naast Amerika zo ontzettend machtig, stonden ze  aan elkaar gelijk. Iedere partij met een geheel andere cultuur. Een andere levensstijl. Dalton gaf toe dat hij niet bepaald een hoog petje op had van Rusland. Van wat hij ervan hoorde dan. Negatieve berichten voor een vrij persoon. Voor een buitenstaander. Nooit eerder was hij er geweest, dus kon hij het land enkel beoordelen vanaf de zijlijn.  Misschien had hij het wel hartstikke fout. Misschien was het land lang niet zo slecht als dat ze het beschreven. Een lach verscheen op z’n gezicht. ’Nog even en je bent ultra Amerikaan.’ Inburgeren. Dalton  mocht dan al 19 jaar in Amerika wonen, nooit was hij zijn Britse accent verloren. Altijd had hij zich vastgehouden aan z’n roots. De liefde voor z’n vaderland bleef groter dan waar hij nu woonde. Natuurlijk, Amerika was mooi. Maar het voelde niet aan zoals thuis. In zijn jongere jaren was hij vaak gepakt op het “kakkerige” toontje. Werd er de gek mee aangestoken, alleen het laten gaan? Ho maar.  Ooit, als de kans ertoe deed, zou hij wederkeren. Voorlopig zou dat niet worden. Zijn kinderen hadden stabiliteit nodig. En die hadden ze hier. ’Lijkt me best wel heftig, maar goed, ik ben maar een Brit. Vergeleken met jou ben ik een zak gevuld met watjes.’ Ging de leraar er grijnzend op in. Zo eens in de zoveel tijd was zelfspot nodig. ’Jullie weten natuurlijk niet anders.’ Medelijden hebben leek dan ook haast onmogelijk in deze situatie. ’Was het een erge cultuur shock voor je, toen je hier kwam? Zoveel vrijheid ineens.’


De boxjes kwamen weer tevoorschijn vanuit z’n broekzak, aangezien het scheen dat hij hier gewoon kon blijven. Het gebeurde niet vaak dat hij zou dansen met één persoon als gezelschap. Normaal gesproken was hij óf alleen, óf er was een grote groep, óf er stond een dochter die mee probeerde te doen. ’Oefening baard kunst,’ ging hij op haar opmerking in. Hij zou haar niet dwingen tot dansen, absoluut niet. Zoiets moest ze geheel zelf weten, maar ergens vond Dalton het jammer. Jammer dat ze ballet op had gegeven. Hij legde zowel de boxen als z’n mobiel op de grond. ’Niet bepaald, nee. Kwa ballet-achtig kom ik niet verder dan een pirouette en zelfs dat ziet er nog slordig uit, in de ogen van een balletdanser. Maar ik heb niet echt een vaste stijl of zo. Ik hou van mixen.’ Waarbij de snelheid overgangen zijn favoriet was. Van super snel, naar extreem sloom. Locking en popping, gelinkt met zoveel andere dansen. ’Maar je hebt me geïnspireerd. Wellicht neem ik nog wel een paar balletlessen, dus als je je geroepen voelt.’ Hij knipoogde plagend, daarmee laten wetend dat hij dat laatste niet serieus meende. Ze hield zich immers bezig met muziek.





Words: 621| Tags: Alexandra | Notes: Met bloed, zweet en tranen~~

_________________
➤Theme*New*    ➤Voice  ➤Tribute
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Alexandra Udinov
Student
avatar

Vrouw Aantal berichten : 137

Studenten ID
Leeftijd: 18 jaar
Favoriete les: Muziek
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: [Dalton Sheckler] Butterflies and other choiches    ma aug 03, 2015 2:43 pm

why don’t we go somewhere only we know

Rusland … ze had het gezegd en ze zag zijn gezicht een beetje betrekken. Zo’n gezicht trok iedereen als het over Rusland ging. Economisch één van de wereldleiders maar er was zoveel mis op de achtergrond en er is nog zoveel dat fout kan gaan. In iedere sector van de maatschappij was er iets fout; kinderen die gedragsstoornissen kregen omdat ze het bed nooit verlieten; honden die werden gefokt in erbarmelijke toestanden en dichtgepakt verscheept werden naar andere landen; drugs die het land in en uit ging zonder controle; meisjes van amper vijftien die rond palen dansten en met mannen van in de zestig flirtten. Alex kon zich niet veel meer herinneren van haar twaalf tot dertien jaar maar ze wist dat ze ver weg was, in dezelfde verscheurende toestanden zoals veel jonge meisjes daar. Terwijl ze daaraan dacht, iets wat ze liever vermeden had, staarde ze naar de houten vloer van de danszaal. Probeerde iedere gedachten aan haar thuisland terug te duwen in het kamertje achterin haar hoofd.

Zijn woorden rukte haar terug naar de bewoonde wereld. Ze keek hem aan en glimlachte snel om wat hij had gezegd. Ja, ze wou graag haar accent kwijt maar ergens ook niet. Haar hele Rusland verband was voor haar één gigantische knoop die ze maar moeizaam los kreeg. Zijn komische opmerking over de watjes deed haar grinniken, ze legde haar handen voor haar gezicht en smoorde zo haar lach voor ze hem weer met een normale vriendelijkheid aan keek. ‘Alles in Rusland is heftig.’ Ze schudde haar hoofd en keek hem nieuwsgierig aan. ‘Wat zorgde er bij jou voor dat je naar Amerika kwam?’ Vroeg ze beleefd. Ze wist niet in hoever ze zo’n vragen kon stellen maar het was te laat, ze had het gevraagd. Zijn vraag maakte haar weer stil terwijl ze dacht aan haar eerste weken hier in Amerika. ‘Het was heftig.’ Stemde ze langzaam in. Dat was zacht uitgedrukt, ze had het in haar leven nog nooit zo moeilijk gehad. ‘Het was eveneens een verlossing als een benauwdheid.’ Probeerde ze uit te leggen. Ze ging rechter zitten en sloeg haar ene been over haar andere. ‘Thuis heb je een repertoire, een structuur, het strenge deel was een last die van me af viel toen ik hier kwam. Het was een opluchting om van alles dat daar was, af te zijn. Maar dan moet je je hier aanpassen en dat in een struggle waar ik nog steeds niets door ben.’ Gaf ze zo eerlijk mogelijk antwoord. ‘Ik kan de vrijheid moeilijk accepteren, vandaar dat ik in die routine blijf.’ Vulde ze er achteraan. Ze kwam nog steeds niet van het schoolterrein, ze had nog steeds geen keuzes gemaakt voor zichzelf. Ze deed gewoon wat ze altijd heeft gedaan, muziek. Iets dat ze thuis er hebben in gestampt en er onmogelijk nog uit gaat.

Toen hij vertelde over zijn manier van dansen knikte ze geïnteresseerd, ze was benieuwd om het te zien. In Rusland was ballet de top, hier in Amerika had ze zoveel verschillende stijlen gezien dat ze er onmogelijk een naam aan kon geven. Laat staan ze uit elkaar houden want voor haar leken ze allemaal zo sterk op elkaar. Toen hij aangaf dat hij geïnspireerd was, fronste ze haar wenkbrauwen. De woorden die volgden deden haar glimlachen. ‘Je weet toch dat als ik dat aanbod aan neem je hier niet binnen komt zonder een strak pakje en Pointes.’ Grapte ze. Ze had haar Pointes meegenomen toen ze naar hier verhuisde, geen idee waarom maar dat marteltuig lag op haar kamer. Ze keek bij die gedachten gelijk naar haar voeten, ze had nog steeds een steunverband nodig en littekens van de verschillende wonden en blessures…
• Zonder bloed zweet en tranen ;-)

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Dalton Sheckler
Leraar Dans
avatar

Man Aantal berichten : 202

Studenten ID
Leeftijd: 29
Favoriete les: Dans
Partner: She has got me on my knees, baby

BerichtOnderwerp: Re: [Dalton Sheckler] Butterflies and other choiches    ma aug 03, 2015 8:18 pm

Ze leek weg te zakken in haar gedachten, waarvan Dalton niet van overtuigd was of dat wel goede gedachtes waren. Praten over je thuisland kon pijn doen. Een gevoelige snaar raken. Nou was Engeland niet zo’n heftig land. Er gebeurde vrij weinig uitbolligs. Behalve het feit dat de Engelsen konden feesten als de besten. Of eerder, drinken als de besten. Een land waar ze overdag er strak bij liepen en ’s avonds losgingen. Rusland daarin tegen… Leek nog te klampen met diens ernstige problemen. Zoals ze zelf aangaf: Alles in Rusland is heftig. Niet bepaald een fijn vakantieland. Dalton knikte lichtjes, zijn hoofd even gebogen houdend. ’Mijn moeder,’ antwoordde hij vervolgens, met een zwakke glimlach. ’Ze was toen een single mom en zoals ieder mens, was ze opzoek naar de ware. Ze zat op datingsite’s en zo, tot ze een man “ontmoette”. Die woonde dus hier.’ Achteraf bedacht hij zich hoe egoïstisch zijn moeder eigenlijk geweest was. Ze liet alles achter. Familie. Vrienden. Dalton die uit z’n vertrouwde omgeving werd gerukt. Maar hij kon het haar niet kwalijk nemen. ’Echter zijn ze nu 15 jaar getrouwd, dus het zal wel ware liefde zijn.’
Recht keek Dalton haar aan, toen ze begon over haar emigratie.  Begrip tonend. Ergens vond hij het juist interessant om naar haar te luisteren. Beiden waren ze naar Amerika geëmigreerd. Beide van een ander land. Beide een andere belevenis. ’Ja precies,’ was dan ook een tussendoor reactie. Het klonk zo logisch. Ze was geheel van haar routine af. Van haar ritme. ’Alleen heb je dan geen vriendenkring opgebouwd in de tussentijd? Die je erop slepen? Je te steunen?’ Dalton moest eerlijk toegeven, dat als hij z’n ex-vrouw vroeger niet had leren kennen, dat hij het waarschijnlijk ook niet gered had. Daarom was de drang om deze Alex uit haar comfort zone te trekken groot. Bloot te stellen aan de Amerikaanse vrijheid en een steunende schouder te bieden. Echter besefte hij dat hij een docent was, en geen vriend.  Een grens tussen privé en werk.
Bedenkelijk tuitte Dalton zijn lippen, wat leek op de beruchte duckface. ’Ik denk niet dat je me in zo’n strak pakje zien wilt,’ grinnikte de man daarna. Alhoewel. Eénmaal had hij eens model gestaan voor een onderbroekenlijn. Dus een verschil tussen een strak pakje, en grotendeels naakt staan, was er niet echt. ’Als je dat zou kunnen afzien, dan ben ik je al heel dankbaar.’ Intussen begon hij z’n spieren op te warmen. Te stretchen. Alles voor het voorkomen van blessures. ’Maar serieus, de mannen dragen toch geen tutu-dingen?’ Hij plaatste zijn voeten dubbeleschouderlengte uit elkaar en zette zijn handen op z’n heupen, waarna hij het gewicht van het ene been, op het andere verplaatste.


Words: 452 | Tags: Alex | Notes: STRETCH.

_________________
➤Theme*New*    ➤Voice  ➤Tribute
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Alexandra Udinov
Student
avatar

Vrouw Aantal berichten : 137

Studenten ID
Leeftijd: 18 jaar
Favoriete les: Muziek
Partner:

BerichtOnderwerp: Re: [Dalton Sheckler] Butterflies and other choiches    ma aug 03, 2015 8:45 pm

why don’t we go somewhere only we know

Zijn moeder was de verantwoordelijk dat hij naar Amerika was gekomen. Je hoorde het veel, druk werk, veel reizen en dan besloot je je gezin te verhuizen naar de andere kant van de wereld. Immers was het bij Dalton voor liefde en dat was zowel waanzinnig als angstaanjagend. Zelf zou Alex nooit een dergelijke stap zetten … dat zegt ze nu tenminste, ze wist niet wat de toekomst zou brengen. Heel je leven achter laten voor liefde. Alex had misschien liever die beslissing gemaakt uit liefde dan de beslissing die ze nu gemaakt had. Ze was haar land uit gevlucht voor concurrentie van haar vaders bedrijf. Ze was de erfgename voor het bedrijf, een bedrijf dat ze helemaal niet wilde. Dat en een helemaal andere problemen maakte het voor haar net iets gemakkelijker om te vertrekken. Maar uit liefde je land achter laten? Een land waar je misschien van hield? En je kinderen mee nemen. Alex keek hem aandachtig aan, ze wilde niet vragen of hij het er lastig mee had gehad want dat waren, eerlijk, niet haar zaken. Haar wenkbrauwen schoten naar omhoog toen hij zei dat ze al vijftien jaar gelukkig getrouwd waren. ‘Wauw.’ Ze wist niet echt wat ze anders moest zeggen. Het was de eerste reactie die bij haar op kwam. ‘Dat is,’ Ze zweeg en zocht achter de juiste worden. ‘Uitzonderlijk, denk ik. Ik denk niet dat het zo gemakkelijk werkt maar het is waanzinnig dat het gelukt is.’ Knikte ze onder de indruk. Twee totaal verschillende nationaliteiten mengen was volgens haar al een hele opgave op zich.

Bij zijn vraag of ze vrienden had gemaakt die haar hielpen haalde ze haar schouders enkel zachtjes op. Ze wilde het niet met zoveel woorden zeggen maar in veel landen werd Rusland en zijn mensen als vuil bekeken. Je zag een Russisch meisje en je dacht meteen dat ze escorte was of dergelijke. ‘Ik ben het gewoon om ergens in mijn eentje te geraken. Het gaat niet altijd zoals ik wil.’ Dat was nog zacht uitgedrukt. ‘Maar ik probeer.’ Ze probeerde de glimlach omhoog te houden zodat hij niet zou merken dat ze het er waarschijnlijk lastiger mee had dan ze liet blijken. ‘Maar de mensen zijn hier aardig, mijn klasgenoten zijn geweldig, zalige lessen dus het lukt wel.’ Glimlachte ze. Alex was niet het type die heel haar leven, al haar problemen bloot gaf. Ja, haar klasgenoten waren vrienden, soort van, maar ze wisten amper wat ze had meegemaakt.

Terwijl Dalton begon te stretchen luisterde Alex naar zijn opmerkingen, ze glimlachte spontaan. Zijn manier van woorden over brengen deed haar altijd glimlachen. ‘Nee, we dragen strakke pakjes om de lijnen van het lichaam beter te kunnen zien, om het nauwkeuriger te doen. Thuis droeg ik ook gewoon altijd een trainingsbroek voor te oefenen.’ Legde ze uit. Ze zweeg even terwijl hij zijn oefening af maakte. ‘Maar ja, de jongens dragen ook strakke kleren. Maar geen tutu’s.’ Greens ze …


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: [Dalton Sheckler] Butterflies and other choiches    

Terug naar boven Go down
 
[Dalton Sheckler] Butterflies and other choiches
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Pacific High :: Binnen school :: ♢ Klaslokalen-